Hypocriete vrijheid

Het is al weer even niet gelukt om hier iets te schrijven. Dat kost tijd, net als zo veel andere dingen. Maar nu dan toch maar, bijna een week na dato, een stukje over bevrijdingsdag.

En dan vooral over de hypocrisie. Het begint allemaal met de dodenherdenking op 4 mei: ophef over een gedicht, geschreven door een onschuldige 15-jarige jongen die duidelijk zijn eigen herinnering aan de oorlog heeft. Mag niet, zegt men, omdat het over een Duitser gaat. Dat het gedicht duidelijk aangeeft dat het om “een foute keuze” gaat en de rest van het gezin in het verzet zat, doet er blijkbaar niet toe. Mogen we er eigenlijk wel over nadenken hoe het ooit zo ver heeft kunnen komen dat men “die foute keuze” maakte, of moet het eerst opnieuw gebeuren voor we iets willen leren?

Niet veel later wordt bekend dat er op meer plaatsen ook Duitse militairen herdacht kunnen worden. En daar springt de volgende Joodse organisatie op: Federatief Joods Nederland. Duitsers herdenken? Dat kan niet: 4 mei is voor ONS; en men gaat via een rechter voor een algeheel verbod op het herdenken van Duitse militairen op 4 mei. Een algeheel verbod? Echt waar? En die Duitse militairen die wél wisten dat ze fout zaten, die “ons” misschien zelfs geholpen hebben? Om maar even aan te geven hoe kort-door-de-bocht die verwoording is.

Maar is het niet raar? Dat de mensen die behoefte hebben om Duitsers te herdenken, nu achterna gezeten worden door een Joodse organisatie? Misschien nog wel erger; dat we juist een dag voor bevrijdingsdag – waarop we vieren dat we vrij zijn om te doen en denken – praten over een algeheel verbod? Is het verbieden van alles wat iemand niet bevalt niet juist het begin van een situatie zoals we die herdenken, zoals we willen voorkomen? Verbieden schijnt tegenwoordig overigens wel de normale gang van zaken te zijn, ook in de politiek, waar alles wat een kleine groep niet bevalt direct verboden moet worden. Zoeken naar alternatieven lijkt niet mogelijk.

Is het eigenlijk ook niet een beetje raar dat, terwijl wij hier vieren dat we vrij zijn, geen oorlog hebben, en stilstaan bij de gevallen slachtoffers, juist “wij”, met als aanvoerder de VS over de hele wereld oorlogen beginnen? Afghanistan, Irak, Libië, om maar wat bekende conflicten te noemen. Om vrede te brengen, zeggen we dan. Afghanistan ligt inmiddels al tientallen jaren in puin, aldus Wikipedia. Zoeken we eigenlijk niet gewoon naar een excuus om onze “democratische” leefwijze met vrijemarkteconomie op te dringen? In ieder geval zorgen we er voor dat er in de toekomst nog voldoende doden en veteranen zijn om onze herdenkingstradities in stand te houden.

This entry was posted in Politiek and tagged , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *